domingo, 30 de abril de 2023

O entendemento

 Chámome Mari, é un nome xaponés, pero hai moita xente que pensa que eu adoptei este nome porque o meu nome xaponés é moi complicado. Aínda que pensarán que non me pega moito este nome co meu rostro asiático, chámanme "María" en lugar de "Mari" .

Cando vivía en Cádiz, comenteille a unha amiga que o meu nome non é María,  entón ela díxome.

-Pero sabes que ti tamén equivocas o meu nome.  Non é “Selia” como me sempre chamas. É “Celia”.

O cal me sorprendeu, porque eu escoitaba os dous iguais. Ela intentou ensinarme a diferenza entre “Se” e “Ce”, pronunciando varias veces. No idioma xaponés só hai “se”, o meu oído non é capaz de distinguir estes dous sons. O que comprendín é que hai unha diferenza insignificante, e que non importa moito chamala “Selia”. Isto pasou hai moito tempo.

Pero esta semana na clase de galego, a miña profesora díxome.

-Outra vez dixeches “sento cincuenta”, é “cento cincuenta”.

E amosou a súa lingua entre os dentes. Neste momento decateime de que cando digo “ce”, hai que sacar a lingua. Aínda que escoito igual, podo facer un esforzo de sacar a mina lingua cando quero dicir “cento cincuenta”.

 Esta  vez a miña profesora contentou pola miña pronunciación.

Pero eu estaba aínda máis contenta, porque captei a diferenza, malia que non do oído senón da visión . Sabía que hai diferenza entre dous fonemas, pero neste momento entendín realmente.

Pois “entender” significa que poder cambiar a actitude despois de entender.  Se non cambia a actitude, isto significa só un aumento de coñecementos. O importante é como poder cambiar a si mesmo co coñecemento.


Gustaríame ver a amiga de Cádiz e chamarlle a súa verdadeira nome, pero xa non teño contacto con ela. Onde estará Celia?


xoves, 20 de abril de 2023

O prexuízo

Unha vez ao mes falo coas amigas que viven en Xapón por vídeo chamada, é tan divertido que as veces esquezo o tempo. Un día díxenlles que xa teño que irme porque quedei cunha amiga para ir a compra.

Entón elas protestaron.

-Pero ti vives en España, onde non é importa a hora da cita, non?

-É normal que chegue 30 minutos tarde, non?

Impresionáronme  os seus comentarios. Pois as miñas amigas españolas son bastante puntuais. Creo que as miñas amigas xaponesas pensan que todos os españois bailando flamenco e xogando ao fútbol sen preocuparse polo tempo. (ben, houbo momento que eu tamén pensaba así)

É un prexuízo como o famoso mito de nomes do neves de esquimós. Din que eles teñen máis de 100 palabras para referirse á neve.  É crible pensando no seu hábitat. Pero realmente isto non é certo. Todo empezou a finais do século XIX, cando o antropólogo Franz Boas, que estudiara ás comunidade inuit locais, escribiu a súa tese:

-Os esquimós parecen chamar neve segundo a súa condición, do mesmo xeito que a auga se chama segundo a súa condición no mundo de fala inglesa. ( xeo, auga, vapor)
E puxo catro exemplos de nomes de neve.

E logo un lingüista americano, chamado Benjamin Lee Whorf citou exactamente o mesmo exemplo de estes nomes de neve, engadindo:

 -Se xuntas todos os nomes de neve esquimós, sería un número abraiante. 

 Pero estaban só catro exemplos confirmados! Estas historias espalláronse rapidamente a través do xogo de mensaxes, e algunhas delas foron esaxeradas e apareceron en xornais e revistas. Deste modo a falacia afianzouse. Outro factor que dificultou a corrección foi o feito de que case non había expertos de campo que puidesen manexar directamente a lingua dos esquimós. 

Pois hai moitos prexuízos sen fundamento, como, por exemplo:


-O galego só o falan os nacionalistas.


Eu falo galego (aínda que falo malamente)  e amo Galicia, España, Xapón e outro moitos países, que non son nacionalita.
Creo que necesita un estudo para comprobar a veracidade desta frase famosa.



mércores, 19 de abril de 2023

Onomatopea e o efecto Bouba e Kiki

 Unha de as características do xaponés é o uso abundando de onomatopea, utilízase para describir unha ampla gama de sons, dende sons naturais como o canto dos paxaros, o sons de choivas, ata sons artificiais, como o son dunha máquina. Tamén existen gran cantidade de onomatopeas que expresan estados emocionais ou físicos, como iraira, que significa estar  nervioso, wakuwaku, estar feliz, alegre con chea de esperanza.

A min chega moito máis o seu sentimento, se alguén me di “síntome wakuwaku porque mañá vou a excursión” que “ sinto moitas ilusións para a excursión de mañá”

Ademais o bo deste onomatopea é que hai posibilidade intuír o seu significado. Pois hai un estudo chamado “o efecto Bouba e Kiki”, que foi descuberto polo psicólogo alemán  Wolfgang Köhler na década de 1920. Neste estudo, os participantes foron presentados con dúas figuras, unha curva e outra angular, e pediulles  que asociasen cada figura con unha de dúas palabras “bouba” e “kiki” que non tiñan ningún significado. Entón a meirande parte dos participantes asociaron a figura curva con “bouba” e a figura angular con “kiki”, o que demostra que existe unha asociación natural entre certos sons e formas.

Bo, Boa, Brétema, Bágoa, Barro... son as palabras que me gustan e que me evoca unha imaxe de algo redondo. Vos estades de acordo? Se é así, eu estaría wakuwaku por poder compartir sentimento con vós.

A ameixa voadora

  Hai catro ou cinco anos emecei a sonar con ter unha propiedade, unha pequena casa cun pouco de terreo. Pero non había maneira. As casa gal...